شبهای پیشاور3 - فریاد علی(ع)
X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

فریاد علی(ع)

صدای تو پس از ۱۴۰۰ سال هنوز می آید
پنج‌شنبه 24 دی‌ماه سال 1388

شبهای پیشاور3

چرا على(ع) وصیت کرد قبرش پنهان بماند؟
پرسش: چرا امیرالمؤمنین على(علیه السلام) بر پنهان داشتن قبر خود وصیت و اصرار داشت؟
پاسخ:
چون شهادت حضرت، در آغاز زمان شکل گیرى قدرت معاویه و طغیان بنى امیه و حضور سایر گروه هاى زخم خورده ناکثین و قاسطین و مارقین اتفاق افتاد، آن بزرگوار وصیت نمود که جسدش را شبانه دفن نمایند و حتى علامتى بر روى آن نگذارند.
فقط عده کمى از اصحاب خاص و فرزندان آن حضرت در موقع دفن حضور داشتند.
به همین دلیل، صبح روز 21 ماه رمضان دو محمل به راه افتاد.
یکى به طرف مدینه و دیگرى به طرف مکه معظمه روانه شد.
تا سال ها بعد کسى به جز فرزندان و اصحاب خاص آن حضرت، از محل دفن ایشان خبرى نداشت.
دلیل این کار هم شاید ترس از آن بود که به قبر مبارک آن حضرت اسائه ادب و بى حرمتى نمایند.
چنانچه از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است که حضرت امیر(علیه السلام) هنگام وفات به فرزند بزرگش، امام حسن(علیه السلام)سفارش نمود که پس از آن که مرا در نجف دفن نمودى، چهار قبر براى من در چهار موضع:
1 .
در مسجد کوفه،
2 .
در رحبه کوفه،
3 .
در خانه جعده حبیره
4 .
در عزى
حفر کنید تا کسى از محل قبر من آگاهى پیدا نکند.
به همین جهت درباره قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) بین علماى اهل سنت اختلاف وجود دارد.
علت پنهان داشتن
براى علت یابى این قضیه باید به ظلم هایى که بر اهل بیت پیامبر گذشته مرورى کنیم.

براى مثال علامه مقریزى ابوالعباس احمد بن على شافعى در کتاب خود (النزاع و التخاصم فى ما بین بنى هاشم و بنى امیه) شرح فجایع اعمال بنى امیه را به تفصیل شرح داده است.
در اینجا به دو واقعه مهم آن اشاره مى کنیم.
در سال 105 هجرى قمرى، هشام بن عبد الملک بن مروان به خلافت رسید. این حاکم قسى القلب، ظلم و ستم نسبت به بنى هاشم را به حد اعلاى خود رساند. هنگامى که زید بن على (پسر امام سجاد(علیه السلام)) از مدینه به شام جهت تظلم خواهى از حاکمان بنى امیّه نزد خلیفه رفت و بالاخره توانست با هشام ملاقات نماید. در این ملاقات، قبل از این که زید سخنى بر زبان آورد، هشام به جاى خوش آمد گویى و پذیرایى، اهانت ها و دشنام هاى زشتى به آن بزرگوار داد و او را از دربار خلافت خویش بیرون راند. حتى ابن ابى الحدید مى نویسد: بعد از فحاشى ضربات شدیدى بر او وارد کرد. ایشان به ناچار از شام به کوفه رفت و براى مبارزه با ظلم به تشکیل نهضتى علیه امویان پرداخت. یوسف بن عمر ثقفى ـ حاکم کوفه ـ با لشکر بسیارى به مبارزه با آن حضرت برخاست. با توطئه وى، ناگهان تیرى از سمت دشمن به پیشانى زید اصابت نمود و شربت شهادت نوشید.
یحیى پسر زید به اتفاق جمعى دیگر از شیعیان، بدن زید را محرمانه به بیرون شهر برده، در وسط نهر قبرى کندند و جسد زید را دفن نمودند. پس از گذاردن سنگ قبر، آب را در آن نهر جارى کردند تا دشمنانش محل قبر زید را نیابند. جاسوسان حکومتى محل قبر را شناسایى و به یوسف بن عمر ثقفى گزارش دادند. او دستور داد که نبش قبر نمایند، جسد زید را بیرون آورده و سرش را از تن جدا نموده آن را براى هشام به شام فرستاد. هشام نیز به یوسف بن عمر ثقفى دستور داد که بدن جناب زید بن على را، لخت و عریان به دار آویزند. آن ملعون نیز این دستور را عیناً اجرا نمود. یعنى در سال 121 هجرى قمرى بدن فرزند پیامبر خدا به دار آویخته شد، و تا سال 126 هجرى قمرى که ولید بن یزید بن عبد الملک بن مروان به خلافت رسید، همچنان بالاى دار بود. سپس ولید دستور داد استخوان هاى زید را از دار پایین آورده، آتش زدند و خاکسترش را نیز بر باد دادند. همین عمل را با بدن یحیى پسر زید در جرجان (گرگان امروزى) انجام دادند. یحیى
نیز در میدان رزم به شهادت رسید و سرش را بریده به شام فرستادند. بدنش نیز مدت شش سال بالاى دار ماند و دوست و دشمن به حال آن بزرگوار مى گریستند. پس از قیام ابو مسلم خراسانى، بدن وى را از بالاى دار پایین آورده و در گرگان به خاک سپردند. از آنجایى که امیرالمؤمنین(علیه السلام) از عداوت این خاندان خبیث نسبت به بنى هاشم و همچنین عداوت خوارج نهروان آگاهى داشت، براى پیشگیرى از چنین فجایعى وصیت و اصرار بر پنهان داشتن محل دفن خود داشت. لذا قبر ایشان تا زمان خلافت هارون الرشید ـ خلیفه عباسى ـ مخفى بود.

آشکار شدن مرقد مطهر حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام)

روزى هارون الرشید در نجف به صحراى نیزارى به شکار رفت. تازى ها و فهدها (سگ و یوزپلنگ شکارى) آهوان را تعقیب مى کردند و آهوان به بالاى تل نجف(نجف در لغت به معناى تل خاک و پشته اى است که آب به آن نرسد.) پناه مى بردند، تازى ها هم از آن تل بالا نمى رفتند. این عمل چند بار تکرار شد و همین که تازى ها عقب نشینى مى کردند آهوان پایین مى آمدند. همین که دوباره آهوان را تعقیب مى کردند دوباره به بالاى تل خاک پناه مى بردند و تازى ها از تعقیب آن ها باز مى ایستادند.
خلیفه هارون الرشید دریافت که باید در این مکان، سرّى نهفته باشد که آهوان بدانجا پناه مى برند و تازى ها از آن بالا نمى روند. پیرمردى از اهالى آنجا را احضار کرد و راز آن را از پیرمرد جویا شد.
پیرمرد گفت: براى گفتن سرّ این تل خاک، از شما امان مى خواهم و خلیفه نیز امانش داد.
سپس پیر مرد گفت: با پدرم به اینجا آمدم و پدرم در این مکان زیارت نامه مى خواند و نماز مى گذارد.
از پدرم سؤال کردم که زیارت خواندن در اینجا چه مناسبتى دارد؟ پاسخ داد: با حضرت امام جعفر صادق(علیه السلام) براى زیارت به اینجا مى آمدم و ایشان فرمود: اینجا قبر جدش على بن ابى طالب(علیه السلام) است که به زودى آشکار خواهد شد.
خلیفه دستور حفر این محل را داد تا به علامت قبرى رسیدند و لوحى در آنجا پیدا شد که بر روى آن با خط سریانى دو سطر نقش بسته بود که ترجمه آن چنین است: «این قبرى است که نوح پیغمبر آن را براى على(علیه السلام) وصى محمد(صلى الله علیه وآله) قبل از طوفان به هفتصد سال حفر نمود(الغارات، ج 2، ص846 ; بحار الانوار، ج 42، صص216 و 236 ; شبهاى پیشاور، ص127، «بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، هذا قبرٌ حفره نوح لعلىّ بن أبی طالب وصیّ محمّد(صلى الله علیه وآله) قبل الطوفان بسبع مائة سنة».)». هارون اداى احترام نمود و دستور داد خاک ها را به جاى اول خود برگردانند.سپس پیاده شد، پس از وضو گرفتن دو رکعت نماز خواند و با حالتى گریان، خود را به خاک و تربت آن حضرت غلطانید. آنگاه هارون نامه اى به امام موسى کاظم(علیه السلام) در مدینه نوشت و صحت این مطلب را از امام موسى(علیه السلام) سؤال کرد. ایشان آن محل را به عنوان قبر جدش على بن ابى طالب(علیه السلام)تأیید کرد. سپس به دستور هارون، سنگ بنایى بر آن قبر نهاده شد که به «تحجیر هارونى» معروف شد.(مرقد مطهر امیرالمؤمنین در زمان امام صادق(علیه السلام) براى خواص شیعیان به علت زیارت آن حضرت معلوم شد و در زمان هارون براى همه مکشوف گردید.
لازم به ذکر است قبلاً هم ابى حمزه ثمالى توسط امام زین العابدین(علیه السلام) از محل قبر آگاه شده بود (مفاتیح الجنان دو صفحه قبل از باب زیارت وداع امیرالمومنین(علیه السلام)).
امام حسین(علیه السلام) هم قبلا آن را به بعضى از خواص نشان داده بودند، کامل الزیارات باب 9، ج2
)
ممکن است مصالح دیگرى در نظر آن بزرگوار بوده که در نظر ما پنهان باشد. از آنجمله به دلیل ارادت شدید دوستان و شیعیان آن حضرت با آشکار بودن مرقد مبارک، شیعیان براى زیارت به بارگاه ملکوتى حضرت مشرّف مى شدند و باعث شناسایى ارادتمندان حضرت مى شد و واقعه شهادت حجر بن عدى و میثم تمّار براى دیگران تکرار مى شد و لذا مخفى بودن مرقد مبارک در دوران بنى امیّه و اوائل دوران بنى عباس ممکن است باعث حفظ جان بسیارى از شیعیان شده باشد.

نظرات (5)
نام :
ایمیل : [پنهان می ماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
جمعه 25 دی‌ماه سال 1388 ساعت 08:28 ق.ظ
+ ب مثل بسیجی
سلام
به روزیم. دعوتید.
امتیاز: 0 0
جمعه 25 دی‌ماه سال 1388 ساعت 08:48 ق.ظ
+ سکوت
عرض سلام وادب و احترام
وبلاگتون خیلی زیاد با افکار و عقاید من جوره
راستش یه جورایی به رشته ی من ربط داره خوشحال میشم با هم تبادل لینک داشته باشیم وبتونم از نظراتتون استفاده کنم
اگه نظرتون مساعد بود اطلاع بدید تا لینکتون کنم
موفق باشید
التماس دعا
یا علی
امتیاز: 0 0
شنبه 26 دی‌ماه سال 1388 ساعت 11:46 ق.ظ
+ فرزند ایران
پریدیم و به نام عشق رفتیم



از اینجا تا مقام عشق رفتیم

شبی همراه با یک ترکش داغ

به پابوس امام عشق رفتیم



*** حرمت خون سرخشان را نگه داریم***
امتیاز: 0 0
یکشنبه 19 اردیبهشت‌ماه سال 1389 ساعت 12:38 ب.ظ
+ عصـــــــــــــــرپدیده
سلام

سپاسگذاریم

شما رو با چه اسمی لینک کنیم؟

اگّه امکان داره لینک رو کمی کشیده تر درج نمایید.

باتشکر
امتیاز: 0 0
پنج‌شنبه 28 مرداد‌ماه سال 1389 ساعت 03:39 ب.ظ
+ سعید
حتما وصیت نامشم دست توئه.نه؟
امتیاز: 0 0
پاسخ:
عقل تو چی می گه؟!!!